W trzeciej części cyklu artykułów „Style we wnętrzu” chciałbym napisać kilka słów o stylu, który wywołuje bardzo silne emocje: od bardzo negatywnych po entuzjastyczne. Mowa o pop-art, stylu, który można kochać lub nienawidzić, ale obok którego nie sposób przejść obojętnie.

Pop-art (z angielskiego: popular art, sztuka popularna) powstał po drugiej wojnie światowej, jest więc znacznie młodszy niż wcześniej omawiany minimalizm czy zen. Pojawił się początkowo w Europie, by największe sukcesy święcić w latach sześćdziesiątych w Ameryce Północnej. Jego najbardziej znanym przedstawicielem był Andy Warhol, osoba równie kontrowersyjna, co i cały styl. Dla jednych geniusz, innym wydawał się odrażający i wulgarny. Rzeczywiście, pop-art ze swoim materializmem i emocjonalną pustką mógł odpychać. W XXI wieku styl ten wraca jednak do łask, może nie tak powszechnie jak w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, ale wciąż znajduje nowych zwolenników.

Charakterystyczna dla pop-artu jest rewia kolorów. Podstawową zasadą jest – im jaskrawiej, tym lepiej. Łączyć można ze sobą praktycznie każdą barwę, ale dominują kolory czyste, podstawowe o dużej intensywności i nasyceniu: żółty, czerwony, niebieski, pomarańczowy, zielony. W pop-arcie występują połączenia kolorystyczne nieakceptowalne w żadnym innym stylu – jaskrawa czerwień może łączyć się z równie intensywną żółcią i soczystą zielenią na jednej powierzchni. Sztuczność, komiksowość, przerysowanie – to najbardziej charakterystyczne cechy pop-artu. Inną cechą jest zaskakiwanie odbiorcy – formą, kolorem, ale przede wszystkim bezsensownym na pierwszy rzut oka zestawieniem kształtów i materiałów.

Andy Warhol - Marylin Monroe w stylu pop

Pojawiają się duże, geometryczne wzory – na ścianach, podłodze, meblach. Formy mogą być kwadratowe i kanciaste, ale dominują kształty kuliste i zaokrąglone oraz linie krzywe.

Pop art to przede wszystkim przerysowana aż do przesady sztuczność – i objawia się to na każdym etapie aranżacji wnętrza. Również materiały używane we wnętrzach w stylu pop muszą być sztuczne – dominuje plastik, dobrym pomysłem jest kolorowa wykładzina PCV, we wnętrzach w tym stylu próżno szukać surowego drewna, wikliny czy innych naturalnych materiałów, nie ma tu także miejsca na meble stylizowane. Meble mogą być wykonane z plastiku, plexiglasu, innych sztucznych tworzyw; jeśli już stosujemy płytę MDF czy jakiś tradycyjny materiał, pamiętajmy o pokryciu go lakierem, najlepiej w mocnym kolorze. Elementami dekoracyjnymi mogą być właściwe dowolne formy, im dziwniejsze, tym lepiej: plakaty, fragmenty komiksów, kolorowa folia. Trudno sobie również wyobrazić wnętrze pop bez przynajmniej jednej reprodukcji Andy’ego Warhola, czy wielkich, plakatowych, czerwonych ust na ścianie. Unikać należy natomiast małych wzorów – czy to kwiatowych, czy w kratę.

Jednym z najbardziej znanych mebli powstałych w tym okresie jest panton-chair, zaprojektowany przez Vernera Pantona i produkowany do dziś w bardzo wielu odmianach. Jest szalenie ‘designerski’, mało wygodny, a na jego podróbkach łatwo się przewrócić podczas siedzenia… tym niemniej wszedł na stałe do klasyki projektowania wnętrz.

panton chair

Wnętrza w stylu pop wybierają najczęściej ludzie młodzi, aktywni, często mówi się, iż jest to styl yuppies. Czasem w tym stylu urządza się tylko jeden pokój w mieszkaniu, na ogół jako pokój dorastającego nastolatka. Ponieważ takie pokoje i tak przechodzą kompleksowe remonty co kilka lat, łatwiej jest później je zmienić, gdy się znudzi.

Projektując wnętrze w stylu pop-art bardzo łatwo przesadzić z nadmiarem kolorów, ozdobników, szaleństw. Pamiętajmy, że jeżeli przygotowujemy wnętrze mieszkalne – musimy umieć przetrwać w nim kilka godzin dziennie. Nie każdy jest w stanie tolerować taką rewię kolorów w dłuższym horyzoncie czasowym. Styl pop jest ciekawą alternatywą dla lokali użytkowych – barów, pubów czy sklepów; w ich wnętrzu klient przebywa tylko przez krótki czasu i nie czuje się zmęczony natłokiem sztuczności i komiksowości wnętrza. Jeśli jednak chcemy urządzić w tym stylu nasze mieszkanie, musimy podejść do tego zadania z wyczuciem i ostrożnością, inaczej o kilku miesiącach będzie nas czekał kolejny remont.

Kolejnym stylem, który chciałbym opisać w naszym cyklu artykułów jest styl zen. Nie jest on w Polsce bardzo popularny,ale wciąż zdobywa sobie stałych, zagorzałych zwolenników. I nic w tym dziwnego: styl zen cechujejednoczesnie prostota, ciepło i przytulność, cechy bardzo pożądane przez inwestorów.

Zen wywodzi się w rostej linii z buddyzmu. Powstał w Chinach, skąd przedostał się do Japonii, w kŧórej zyskał gorących zwolenników. Można powiedzieć, iż jest to nurt filozoficzny opierający się na medytacji – co czyni go trochę podobnym do minimalizmu, choć mają zupenie inne korzenie. To podobieństwo do minimalizmu widać również we wnętrzach urządzonych w stylu zen: dominują proste formy i linie, stonowane barwy, a nastrój wnętrza sprzyja wyciszeniu i medytacji.

Styl zen to dominacja materiałów naturalnych, podkreślających związek z naturą. Czołową rolę pełni tu drewno, a także papier ryżowy i czerpany, bambus, maty ryżowe. Nieodłącznym elementem stylu zen są rośliny, a także otwarcie pomieszczeń na świat zewnętrzny, płynne przejście pomieszczeń mieszkalnych w ogród. Podobnie jak w minimalizmie, liczba mebli i ozdób ograniczona jet do minimum. Ważną rolę pełni światło, często dobywające się zza papierowych przesuwnych ścianek i parawanów.

W przeciwieństwie do minimalizmu, w stylu zen dominują barwy ciepłe:beż, brąz, żółć, a także czerwień oraz zieleń otaczającej roślinności, co powoduje, ze wnętrza w tym stylu wydają się przytulne. Czasem, by zwiększyć poczucie egzotyki wnętrza, do mocnej czerwieni dodaje się także elementy czerni i złota.

Niniejszy tekst rozpoczyna cykl artykułów o stylach, w jakich projektujemy nasze wnętrza. W każdym z artykułów opisany będzie inny styl architektoniczny, wraz ze swoimi cechami szczególnymi, najczęstszą kolorystyka i doborem detali. Pamiętać należy, że w tworzeniu wnętrz nie jesteśmy uwiązani żadną definicją i nic nie każe trzymać się ściśle wytyczonych norm i schematów. Znajomość stylów ułatwia jednak budowanie wnętrza stylistycznie spójnego, w którym poszczególne elementy wystroju współgrają i harmonizują ze sobą.

Pierwszym omawianym stylem jest minimalizm. Swoje pierwsze miejsce zawdzięcza popularności, jaką cieszy się w ostatniej dekadzie. Wielu wieszczyło już jego zmierzch, tymczasem minimalizm wciąż ma się dobrze i zdobywa nowych zwolenników. Również w Polsce minimalizm to jeden z najczęściej preferowanych stylów w architekturze wnętrz.

Czym jest minimalizm? Gdyby sięgać korzeni samego pojęcia, wywodzi się on z zasad filozofii greckiej, sformułowanych przez sofistów, którym przewodził Pitagoras. Filozofia ta nadała nowy kierunek rozwojowi sztuki, muzyki, literatury i architektury. Zatem minimalizm to szerokie pojęcie, obejmujące wiele dziedzin życia – w architekturze wnętrz oznacza on jednak wyłącznie styl powstały w okresie modernizmu i postmodernizmu, który i obecnie jet bardzo popularny.

minimalistyczna kuchnia - proste formy, szkło i aluminium

Jak każdy styl w architekturze wnętrz, minimalizm wyróżnia się pewnymi cechami szczególnymi. Najważniejszą z nich jest prostota, oszczędność formy. Wnętrza minimalistyczne są surowe, ascetyczne, czasem wnętrz sterylne; nakłaniają do wyciszenia, medytacji, kontemplacji. W minimalizmie brak jest miejsca na wyszukane ozdoby, elementy dekoracyjne; dominują proste bryły i elementarne fory geometryczne. Meble minimalistyczne są z reguły niskie, dominują kąty proste, choć możliwe są również nowoczesne, kształty. Minimalizm kojarzy się z nowoczesnością, dlatego w takich wnętrzach można stosować meble o futurystycznej formie, które poza swoją funkcją użytkową pełnić będą również rolę dekoracyjną. Skromność i oszczędność formy dotyczy również opraw świetlnych, które najczęściej mają bardzo proste, geometryczne kształty, bądź też źródło światła w ogóle nie jest widoczne. Elementem dekoracyjnym jest za to same światło, pełniące w minimalizmie decydującą rolę. Pojawiają się zatem liczne półki i podświetlane, efektowne wnęki. Światło służy również wydobywaniu faktury ścian i mebli.

Skrajny minimalizm - beton, szarość, proste formy geometryczne

Główne materiały minimalizmu to stal nierdzewna, chromowana, oraz szkło, a także beton i aluminium. Inne stosowane materiały to kamień, a także drewno, głównie pod postacią fornirowanych płyt meblowych.

Podstawowymi barwami stosowanymi w minimalistycznym wnętrzu są czerń, biel, odcienie szarości, dominują kolory chłodne. Często jednak styl minimalistyczny ocieplany jest barwami takimi jak czerwień, oranż czy brąz oraz rozmaite kolory pastelowe – ten zabieg ma na celu stworzenie bardziej przytulnych wnętrz przy zachowaniu ich minimalistycznej formy.

Gaz ziemny to jedno z najczęściej wybieranych paliw do ogrzewania domków jednorodzinnych. Wybór tego paliwa ma wiele niepodważalnych zalet:

• jest stosunkowo tani – z konwencjonalnych źródeł ciepła taniej wychodzi wyłącznie ogrzewanie kotłem na paliwo stałe (a i to nie zawsze);
• ze względu na stosunkowo niską temperaturę podgrzewanej wody i łatwą jej regulację kotły gazowe dobrze współpracują z ogrzewaniem podłogowym;
• kotły gazowe znane są od lat, ich montaż nie sprawia fachowcom trudności, dzięki temu zarówno instalacja jak i sam kocioł cechują się dużą niezawodnością;
• kotły gazowe są komfortowe w użytkowaniu – praktycznie bezobsługowe;
• przy ogrzewaniu gazem ziemnym nie ma problemu z przykrym zapachem paliwa, jak to ma miejsce w przypadku ogrzewania olejowego; nie ma również brudu w kotłowni;
• z kotłowni w ogóle można zrezygnować, zyskując dodatkową przestrzeń mieszkalną;
• kocioł gazowy pracuje w zamkniętej instalacji c.o., co zmniejsza ryzyko korozji grzejników i samego kotła.

Nic zatem dziwnego, że znaczna część inwestorów decyduje się na wybór właśnie kotła gazowego. Ale to dopiero początek drogi – kiedy znamy już rodzaj paliwa, musimy zdecydować, jaki kocioł kupić.

Kotły jedno- i dwufunkcyjne

Podstawową funkcją kotła jest ogrzewanie domu, i tą właśnie funkcję pełnią kotły jednofunkcyjne. Poza ciepłą wodą do kaloryferów czy ogrzewania podłogowego jet nam ona również potrzebna do mycia. Kotły dwufunkcyjne poza ogrzewaniem domu grzeją również wodę uzytkową. Nie zawsze jest to rozwiązanie komfortowe: kiedy kocioł nie pracuje, woda stygnie, więc po odkręceniu ciepłej wody w łazience często musimy trochę poczekać, zanim dopłynie do nas ta, którą kocioł zagrzał. Do kotła jednofunkcyjnego można dokupić specjalny zasobnik na ciepłą wodę użytkową – wtedy i on będzie spełniał obie funkcje. Kocioł utrzymuje w zasobniku stałą temperaturę wody, więc pojawi się ona w rurach szybciej, niż w przypadku kotła dwufunkcyjnego (o ile dobrze umieściliśmy zasobnik). Należy pamiętać, że jeżeli zdecydujemy się na zakup zasobnika do kotła jednofunkcyjnego, musimy uwzględnić jego dodatkową pracę i zakupić kocioł o większej mocy.

Komora spalania.

Gaz spalany jest w kotle w miejscu zwanym komorą spalania. Rozróżniamy dwa typy kotłów: z komorą spalania otwartą i zamkniętą (tzw. kotły turbo). Te pierwsze pobierają powietrze bezpośrednio z pomieszczenia, w którym się znajdują. Takie kotły należy montować w specjalnie do tego celu przeznaczonym pomieszczeniu, tzn. kotłowni, której kubatura nie może być mniejsza niż 8m3. Kotły z zamkniętą komorą spalania pobierają powietrze spoza budynku, tak więc mogą znajdować się w pomieszczeniach mieszkalnych (np. kuchni czy łazience).Potrzebują one zarówno doprowadzenia powietrza, jak i odprowadzenia spalin. Praktycznie oba kanały prowadzi się w jednym dzięki zastosowaniu koncentrycznych przewodów powietrzno-spalinowych. Są to dwie koncentrycznie położone (o wspólnym środku) rury, z których wewnętrzna – ta o mniejszej średnicy – odprowadza spaliny, a zewnętrzna doprowadza powietrze do kotła. Ich zastosowanie ma tę dodatkową zaletę, że w razie rozszczelnienia się przewodu spalinowego spaliny nie trafiają od razu do pomieszczenia, tylko do rury z powietrzem. Niestety, koncentryczne przewody powietrzno-spalinowe mają ograniczoną długość (określoną przez producenta kotła) i nie wszędzie da się je zastosować. Dlatego mając taką możliwość, najlepiej kocioł zamontować na piętrze – droga odprowadzania spalin będzie krótsza.

Konwencjonalny czy kondensacyjny? A może pulsacyjny?

Konwencjonalne kotły gazowe mają sprawność na poziomie około 92%. Jako podstawę obliczeń, czyli 100%, bierze się energię możliwą do uzyskania z jednostki spalonego gazu. Tymczasem kotły kondensacyjne mają sprawność wynoszącą około… 107%. Jak to możliwe? Kotły kondensacyjne pozyskują ciepło nie tylko z samego spalania gazu, lecz także odzyskują je ze spalin. Spaliny wydostające się z kotła mają temperaturę około 150st C. Aby je skroplić (a na tym właśnie polega działanie kotłów kondensacyjnych – podczas skraplania spaliny wydzielają energię w postaci ciepła) trzeba je ochłodzić do 57st C. Do tego konieczne jest, by temperatura wody wracającej do kotła byla możliwie niska – optymalnie 30st C. Aby to osiągnąć, woda w kotle nie może być podgrzewana do zbyt wysokiej temperatury (bo nie zdąży się aż tak ochłodzić w czasie przepływu przez instalację c.o.) Optymalnie więc woda wypływająca z kotła powinna mieć około 50st C. I tak właśnie się dzieje, gdy stosujemy wodne ogrzewanie podłogowe, które pracuje w systemie niskotemperaturowym. W przypadku grzejników, tak niska temperatura wody cieplnej nie wystarczy, by odpowiednio zagrzać pomieszczenie – przyjmuje się, że dla instalacji grzejnikowej woda cieplna powinna mieć 70st, a powracająca około 50st. Przy tej temperaturze kondensacja również zachodzi, ale mniej efektywnie.

Jakie zatem można wyciągnąć wnioski? Kotły kondensacyjne są oszczędniejsze, ale i droższe w zakupie. Ich efektywność pracy może być o kilkanaście procent wyższa niż kotłów tradycyjnych, ale zależy to bardzo od temperatury ich pracy. Są one zatem najbardziej polecane w przypadku stosowania ogrzewania podłogowego, gdyż wtedy są najbardziej wydajne. Wraz ze wzrostem temperatury wody cieplnej ich wydajność spada.

Nowością na rynku są kotły pulsacyjne. W Polsce dostępne sa urządzenia francuskiej firmy Auer. Ich sprawność osiąga 109-111%, są więc jescze wydajniejsze niż kotły kondensacyjne. Co więcej, ich sprawność nie spada wraz ze wzrostem temperatury wody cieplnej, jak to ma miejsce w kotłach kondensacyjnych. Mogą współpracować z kolektorami słonecznymi i pompą ciepła, a dodatkowo są bardzo ekologiczne, gdyż ich spaliny zawierają bardzo mało trujących związków. Ze względu na niską temperaturę spalin (około 25st C.) producent pozwala na montowanie przewodów spalinowych z PCV. Kotły te chwalone są również za dużą bezawaryjność Mimo tych zalet nie jest to wciąż rozwiązanie zbyt popularne. Podstawowym problemem jest cena – kotły te są zdecydowanie najdroższe z prezentowanych. Poza tym podcza pracy wytwarzają spory hałas, co utrudnia montowanie ich w pomieszczeniach mieszkalnych. Niewielki wzrost oszczędności eksploatacycnych połączony z wysoką ceną tych urządzeń skutecznie hamuje ich sprzedaż w naszym kraju.

Buduję dom wielkości około 150m2. Mam możliwość zainstalowania w swoim domu kotła na ekogroszek lub na gaz. Słyszałem, że ekogroszek wychodzi taniej. Jakie są zalety tych kotłów?

–

Witam serdecznie;

Trudno dokładnie oszacować koszt ogrzewania domu, ponieważ zależy to od
wielu czynników – nie tylko metrażu, ale także rodzaju położonej
izolacji i energooszczędności budynku (w tym dokładności prac
budowlanych), samej lokalizacji domu oraz docelowej temperatury w
pomieszczeniach, częstości korzystania z kominka jako źródła ciepła i
kilku innych czynników. Dlatego ostateczny poziom zużycia energii
ustalicie Państwo niejako z autopsji, po kilku latach użytkowania -
czasem wydawałoby się podobne domy mają zużycie energii cieplnej
różniące się o kilkadziesiąt procent.
Ponieważ w tej chwili na Śląsku ogrzewanie gazem jest droższe niż węglem, im większe będzie zużycie energii cieplnej, tym większa dopłata w przypadku korzystania z gazu jako źródła ciepła.

Można spotkać bardzo różne opinie co do różnicy w cenie: od takiej jak
na pierwszym załączonym obrazku, gdzie rocznie koszt grzania gazem jest
blisko 2500zł wyższy – ale są to dane Kompanii Węglowej, do takich:
http://www.mow.pl/pol/index_293.php (to z kolei obliczenia dostawców
gazu, proszę wpisać 150m2, nowo budowany dom i wybrać dowolne
województwo, odstaną Państwu teoretyczne koszty – różnica 1300zł).
Z kolei gdzie indziej określano roczną różnicę kosztów na poziomie około 1000zł (dane sprzed dwóch lat).

Wybrany kocioł będziemy użytkować nie jeden sezon, a lat trzydzieści lub więcej. Nie warto kierować się wyłącznie cenami paliwa, które są obecnie, bo mogą one ulec zasadniczej zmianie. W Europie odchodzi się od ogrzewania węglem i jego pochodnymi – być może Unia Europejska wymusi zakaz takiego ogrzewania na swoim terytorium. Z drugiej strony ekogroszek jest w Polsce bardzo popularny i coraz więcej osób kupuje kotły na to paliwo, a ostatni kryzys gazowy z pewnością niekorzystnie wpłynie na cenę gazu.

Bez względu na wybór paliwa, nie warto oszczędzać na kotle i kupić dobry model sprawdzonej firmy. W przypadku kotła na ekogroszek koniecznie musi mieć automatyczny podajnik paliwa, w innym przypadku używanie kotła w sezonie grzewczym to katorga. Warto też spytać producenta o jego współpracę z ogrzewaniem podłogowym (jeśli takie Państwo planujecie). Kocioł gazowy z kolei powinien być z zamkniętą komora spalania (trzeba pamiętać o dodatkowym kanale dostarczania powietrza), najlepiej kondensacyjny (są droższe, ale dużo oszczędniejsze) albo pulsacyjny (najnowsza technologia kotłów, najbardziej oszczędna w eksploatacji ale i droga).

Jeszcze jedna uwaga: kotły na paliwo stałe (w tym na ekogroszek) oraz kominki z płaszczem wodnym (o tym za chwilę) działają ze względów bezpieczeństwa w instalacjach otwartych. Zwiększa to ryzyko korozji kotła i grzejników, zwłaszcza popularnych grzejników płytowych. Dlatego na etapie kładzenia instalacji c.o. należy zastosować specjalny wymiennik ciepła, aby grzejniki mogły pracować w układzie zamkniętym. Jeśli zdecydujecie się Państwo na ekogroszek,trzeba o tym porozmawiać z wykonawcą. Kocioł na gaz pracuje w instalacji zamkniętej, więc ten problem nie występuje.

Podsumowując:
-gaz: brak konieczności posiadania kotłowni (przy kotłach z zamkniętą komorą spalania), praktycznie bezobsługowy, co zwiększa komfort użytkowania, droższy w eksploatacji;
- ekogroszek: wymaga kotłowni oraz systematycznego zakupu paliwa, wymaga obsługi (nowoczesne kotły z automatycznym podajnikiem – raz na kilka dni) – i jest tańszy.

Na koniec: z projektu pamiętam, że będziecie Państwo mieli kominek. Można zastanowić się nad jego wykorzystaniem nie tylko w celach estetycznych, ale także grzewczych – jest to najtańsze źródło ciepła. Na etapie budowy  i kładzenia instalacji można zdecydować, czy chcecie Państwo kominek z płaszczem wodnym (podłączony do instalacji c.o.) czy też zastanowić się nad systemem dystrybucji gorącego powietrza. Niestety oba te rozwiązania są kontrowersyjne i mają tyle zwolenników, co przeciwników – ja osobiście nie jestem do nich przekonany.Nawet bez tych systemów kominek jest jednak dodatkowym lokalnym źródłem ciepła. Jeśli kominek ma pełnić funkcję grzewczą, na etapie projektu musimy przewidzieć sporo miejsca na składowanie drewna. Trzeba również przewidzieć kanał doprowadzający powietrze do kominka bezpośrednio z zewnątrz, inaczej grzanie kominkiem nie będzie efektywne.

–
pozdrawiamy

WiD studio Wnętrze i Detal
886-099-111
Aranżacje wnętrz, wystrój wnętrz

Ostatnio pisaliśmy o coraz bardziej popularnym ogrzewaniu podłogowym. Dziś parę słów o tradycyjnym sposobie ogrzewania domów, czyli o grzejnikach, które najczęściej są wybierane przez posiadaczy kotłów na paliwo stałe.

Jak we wszystkich działach rynku wyposażenia wnętrz, tak i tu mam ogromny wybór modeli i producentów. Jednak zanim pojedziemy robić zakupy, trzeba sobie odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań. Pierwsze, to czy szukamy grzejnika wodnego, czy elektrycznego – ten drugi stosuje się głównie jako dodatkowy, najczęściej w łazience, już po założeniu instalacji c.o., kiedy chcemy dogrzewać pomieszczenie, a nie mamy ochoty na remont całej instalacji. Takie grzejniki montuje się również w domach ogrzewanych za pomocą energii elektrycznej, jednak ze względu na koszty jest to rozwiązanie rzadko stosowane. Można również kupić grzejnik wodno-elektryczny, który poza przyłączeniem do sieci c.o. posiada dodatkową grzałkę zasilaną prądem – jest to wygodne w sytuacji, gdy chcemy dogrzać pomieszczenie latem bez rozgrzewania całej instalacji. Do standardowej instalacji c.o. wybieramy grzejniki wodne.

Sprawy techniczne

Kupując grzejnik, musimy pamiętać o kilku sprawach technicznych. Po pierwsze, rozmaite typy grzejników posiadają różne podłaczenie do sieci (z reguły dany model możemy kupić z odpowiadającym nam rodzajem podłączenia) – najczęściej grzejniki podłączamy z boku lub z dołu. To ostatnie rozwiązanie dotyczy najczęściej sytuacji, gdy instalacja c.o. jest prowadzona w podłodze. Zanim zatem wybierzemy grzejnik, sprawdźmy, w jaki sposób będzie on podłączony do naszej sieci.

Najważniejszym parametrem kaloryfera jest jego moc grzewcza, określana w Watach. To, jaka moc powinien mieć nasz grzejnik, powinno zostać określone w projekcie instalacji dołączonym do projektu budowlanego. Zawsze warto jednak zasięgnąć porady specjalisty. Projekt instalacji c.o. zawiera pojęcie parametrów pracy instalacji, dla których dokonuje się obliczeń – zwykle jest to 90/70/20, gdzie 90st C to temperatura wody doprowadzanej do grzejnika, 70st C to woda wracająca z grzejnika z powrotem do instalacji, a 20st – oczekiwana temperatura pomieszczenia. Pod naciskiem Unii Europejskiej Polska wprowadziła jednak nową normę PN EN 442, która obniża temperaturę wody doprowadzanej do grzejnika, co jednocześnie zmniejsza różnicę między temperaturą grzejnika a temperaturą panującą w pomieszczeniu. Efekt jest taki, że nominalna moc grzewcza grzejników – dla tak załozonych parametrów pracy instalacji – zmalała, chociaż grzejniki pozostały te same. Jeśli więc projekt powstał w oparciu o starą normę, a my kupimy grzejniki oceniane wg normy PN EN 442 – to nasze grzejniki będą dużo mocniejsze niż powinny, co wcale nie jest korzystne i prowadzi do niepotrzebnych strat energii. Co więcej, również moc samego kotła bywa przeszacowana – obecnie budowane domy są coraz bardziej energooszczędne i używanie starych wskaźników obliczeniowych prowadzi do zakupu kotła o dużo większej mocy, niż potrzeba.

Dlatego zawsze dobrze jest uważnie sprawdzić projekt instalacji c.o. przed zakupem grzejników i kotła i w razie potrzeby poradzić się specjalisty.

grzejnik dekoracyjny firmy VASCO

Uwaga – utrata mocy

Musimy pamiętać, ze moc grzewcza zależy nie tylko od temperatury doprowadzonej do grzejnika wody i jego mocy nominalnej. Użytkując niewłaściwie kaloryfer, możemy doprowadzić do dużego spadku jego efektywności. Najczęstszym błędem jest stosowanie ozdobnych osłon na grzejniki, które mimo otworów wentyalacyjnyzh zmnieszają jego moc o kilka procent, oraz zasłanianie grzejnika zasłonami, które – jeśli sięgają od sufitu do podłogi – mogą zabierać nawet 30% mocy. Poza tym, pomalowanie grzejników lakierem metalicznym zmniejsza ich moc o kolejne 10-20%.

Kaloryfer pracuje najwydajniej, gdy jest umieszczony pod oknem – wtedy jego pracy pomaga naturalna konwekcja. Jeśli umieścimy go przy bocznej ścianie, powinniśmy zwiększyć jego moc o kilka procent w celu uzyskania tego samego komfortu cieplnego.

Rodzaje grzejników

Najpopularniejsze są obecnie stalowe grzejniki płytowe ze względu na dostępność cenową i ogromny wybór modeli. Produkowane są w wielu rozmiarach, które są zunifikowane i takie same dla wszystkich producentów. Mogą mieć szerokość od 30 do 300cm i wysokość od 30 do 90cm. W zależności od budowy – liczby płyt i ożebrowania – mają różną grubość. W ofercie różnych producentów znajdują się grzejniki jedno- dwu- i trzypłytowe. Dzięki tak dużej różnorodności wymiarów, łatwo znaleźć grzejnik pasujący do naszego wnętrza. Są wydajne, mają małą pojemność wodną (mieści się w nich dużo mniej wody niż w np. starych grzejnikach żeliwnych) więc ich bezwładność cieplna jest mniejsza i szybciej reagują na zmiany ustawień termostatu. Niestety, są wrażliwe na korozje i nie powinny być stosowane w instalacjach systemu otwartego (stosowanych z kotłami na paliwo stałe). Jeśli posiadamy taką instalację i chcemy koniecznie zastosować grzejniki płytowe, poradźmy się specjalisty, jak dostosować nasza instalację do ich wymagań.

Grzejniki drabinkowe najczęściej stosowane są w łazienkach, choć ich dekoracyjne modele trafiają również do salonów, sypialni i innych pomieszczeń. Są to grzejniki zbudowane z połączonych rur, którymi przepływa gorąca woda. Grzejniki konwektorowe mają najmniejszą bezwładność cieplną, dzięki czemu najszybciej reagują na zmiany ustawień termostatu i najlepiej nadają się do instalacji automatycznych. Zbudowane są z miedzianych rurek odpornych na korozję, a wyglądem mogą przypominać grzejniki płytowe. Rodzajem grzejników konwektorowych są grzejniki kanałowe, montowane poniżej poziomu podłogi, zaopatrzone często w wentylator wydmuchujący ciepłe powietrze. Grzejniki kanałowe często montuje się przed dużymi przeszkleniami – umożliwiają prawie dowolną aranżację przestrzeni.

Kolejnym typem są grzejniki członowe – składające się z wielu podobnych do siebie członów. Najczęściej są aluminiowe lub żeliwne. Te żeliwne, znajdujące się w wielu starych domach, są bardzo odporne na korozję, dzięki czemu bez trudu można je stosować w instalacji otwartej z zastosowaniem kotła na paliwo stałe. Niestety, są one bardzo ciężkie, niezbyt estetyczne i mają dużą bezwładność cieplną, co utrudnia ich energooszczędne użytkowanie.

Model Safo firmy Instal-Projekt

Wybierać, przebierać…

Na rynku mamy obecnie szeroką gamę produktów rozmaitych producentów. Jedną z droższych, ale i bardziej ciekawych ofert przygotowała firma VASCO,producent grzejników dekoracyjnych. Oferuje wiele typów grzejników: niskich, wolnostojących – które mogą spełniać dodatkową funkcję częściowych przegród, prostych, wygiętych i w dowolnym kształcie. Możliwe jest nawet zamówienie grzejnika po łuku, do aranżacji szczególnie trudnych wnętrz. Kto nie chce wydawać kilku tysięcy złotych na jeden grzejnik, może równiez sprawdzić ofertę firm ENIX, Zehnder, Instal-Projekt czy wielu innych – często nie odbiegają one wzornictwem od najdroższych modeli.

Ogrzewanie podłogowe – nowoczesne ciepło w naszym wnętrzu

Ogrzewanie podłogowe staje się coraz modniejsze – i nie bez powodu. Zalety tego typu dostarczania ciepła, w połączeniu z coraz większą dostępnością i coraz dłuższa gwarancją, jakiej udzielają firmy montujące instalacje powodują, że coraz większa liczba klientów decyduje się na „podłogówkę”. Wraz z coraz większym zainteresowaniem inwestorów pojawia się coraz więcej pytań i problemów, związanych z tym ogrzewaniem.

Kiedy wybrać rodzaj ogrzewania?

Jeśli chcemy korzystać w naszym domu z ogrzewania podłogowego, musimy zdecydować o tym jeszcze na etapie projektowania domu, a najpóźniej przed zakończeniem etapu stanu surowego. Aby móc zainstalować ogrzewanie podłogowe, musimy odpowiednio przygotować podłogę – a więc już na tak wczesnym etapie ustalić jej grubość i ilość warstw. W przypadku ogrzewania podłogowego wodnego rury rozprowadzające trzeba zalać jastrychem, a więc wylewką o odpowiedniej grubości; stanowi on główna warstwę ogrzewania wodnego, z jednej strony chroniąc rury przed mechanicznymi uszkodzeniami, z drugiej równomiernie rozprowadza ciepło z rur po całym pomieszczeniu. Oczywiście, pod jastrychem musi znajdować się warstwa izolacji cieplnej, np. ze styropianu EPS 100. Ogrzewanie podłogowe elektryczne również wymaga warstwy izolacyjnej, kable grzejne natomiast zatapia się w wylewce podłogowej. Przed zaprojektowaniem podłogowej instalacji grzewczej, czy to elektrycznej, czy wodnej, dobrze jest mieć gotowy projekt wnętrz, a przynajmniej projekt koncepcyjny wnętrza – ponieważ nie należy rozmieszczać rur czy kabli grzewczych bezpośrednio pod stałymi elementami wyposażenia wnętrz, takimi jak wanna czy brodzik, a nawet niskie meble o dużej powierzchni. Nieprzestrzeganie tego zalecenia nie tylko zmniejsza efektywność grzewczą instalacji, ale może wręcz grozić jej awarią.

Ogrzewanie podłogowe – zalety i wady

Dlaczego warto zainstalować w domu ogrzewanie podłogowe? Ma ono kilka niezaprzeczalnych zalet. Po pierwsze, jest najbardziej fizjologicznym sposobem dostarczania ciepła. Dzięki dużej powierzchni cieplnej o względnie niskiej temperaturze zmniejsza ryzyko unoszenia się kurzu i alergenów, co jest korzystne dla alergików. Zapewnia przyjemny komfort cieplny przy utrzymywaniu niższej temperatury w pomieszczeniu niż w przypadku tradycyjnych grzejników, dzięki czemu jest rozwiązaniem bardziej energooszczędnym. Istotną cechą z punktu widzenia architektury wnętrz jest również brak widocznych elementów grzewczych, co ułatwia aranżację pomieszczeń.

Jak to jednak w architekturze wnętrz bywa, każe rozwiązanie poza zaletami ma również i wady. Korzyść dla projektowania wnętrz w postaci braku widocznych elementów grzewczych równoważy z drugiej strony utrudnienie polegające na tym, ze podłogówki nie wolno przykrywać dywanami ani niskimi meblami, co komplikuje aranżację. Poza tym ogrzewanie podłogowe cechuje duża bezwładność cieplna – wolno się nagrzewa i wolno stygnie, co nie sprzyja oszczędzaniu energii. Dużo łatwiej jest zakręcić grzejnik przed wyjściem z domu i odkręcić po powrocie – w przypadku ogrzewania podłogowego ponowne podjęcie funkcji następuje po długim czasie. Również sam montaż instalacji wymaga od ekipy budowlanej więcej wiedzy i wysiłku niż zwykłe grzejniki, a usunięcie błędów w montażu jest bardzo trudne i kosztowne.

Pomimo tych wad ogrzewanie podłogowe jest niewątpliwie godne polecenia.

Instalacja wodnego ogrzewania podłogowego

Ogrzewanie podłogowe wodne czy elektryczne?

Podstawową zaletą ogrzewania podłogowego elektrycznego jest dużo niższy koszt instalacji. Przede wszystkim, nie wymaga instalowania kotła ani posiadania kotłowni. Podłogówka elektryczna może być bez problemu stosowana w domach, które zamieszkiwane są okresowo – nawet jeśli temperatura w domu spadnie poniżej zera, nie istnieje ryzyko uszkodzenia instalacji – tymczasem w instalacji wodnej może dojść do zamarznięcia wody, pęknięcia rur i zalania domu. Ogrzewanie podłogowe elektryczne sprawdza się również lepiej w domach, gdzie poza ogrzewaniem podłogowym ciepło generowane jest przez kocioł na paliwo stałe bądź kominek z płaszczem wodnym. Takie źródła ciepła generują wodę o wysokiej temperaturze – często powyżej 70st C i nie nadają się do współpracy z wodnym ogrzewaniem podłogowym, które nie powinno być zasilane wodą o temperaturze wyższej niż 50st C. Stosowanie ogrzewania wodnego z kotłem na paliwo stałe jest możliwe, lecz wymaga dodatkowych elementów instalacji schładzających wodę przed wprowadzeniem jej do rur podłogowych.

Dlaczego zatem warto wybrać ogrzewanie wodne? Przede wszystkim, jest tańsze w eksploatacji. Poza tym, doskonale współpracuje z nowoczesnymi niskotemperaturowymi źródłami ciepła – pompami ciepła, kotłami kondensacyjnymi czy kolektorami słonecznymi. Bez problemu również działa z kotłami gazowymi i olejowymi, które pozwalają ustalić wyjściową temperaturę wody grzewczej.

Podsumowując, można powiedzieć, że ogrzewanie podłogowe elektryczne najlepiej sprawdza się na małych powierzchniach, np. w łazience, podczas gdy ogrzewanie rozległych powierzchni ze względu na kosztu eksploatacji najlepiej rozwiązać za pomocą ogrzewania wodnego.

Co na podłogę?

Decyzja o zamontowaniu ogrzewania podłogowego pociąga za sobą konieczność wyboru takiej podłogi, która dobrze współpracuje z tym typem ogrzewania. Należy pamiętać, że ogrzewanie podłogowe jest niezbyt wydajnym źródłem ciepła i dlatego czasem warto zastosować dodatkowo tradycyjne grzejniki. Temperatura wody grzewczej w instalacji nie może przekroczyć 50st C, a temperatura podłogi – 29st C, choć optymalnie jest to 26st. Wyższą temperaturę (do 35st) można stosować wyłącznie w łazienkach i miejscach o zwiększonej utracie ciepła (np. okolice okien). Efektywność instalacji zależy w dużej mierze od materiału, jaki wybierzemy na podłogi. Najlepszym wyjściem jest wybór płytek ceramicznych. Moc grzewczą układu obliczamy mnożąc moc obliczeniową instalacji przez współczynnik korekcyjny, różny dla danego typu podłóg. Dla płytek ceramicznych współczynnik ten wynosi około 0,95, co daje 5% utraty ciepła. Dla wykładziny PCV, również stosowanej na ogrzewanie podłogowe, jest to 0,8 – a więc około 20% utraty mocy grzewczej. Wielu producentów paneli podłogowych produkuje panele, które można stosować z ogrzewaniem podłogowym – oznacza to, że nie rozeschną się one pod wpływem generowanego przez podłogówke ciepła ani nie wydzielają trujących substancji chemicznych, niestety nie oznacza to, iż nie generują one strat mocy cieplnej. Ich współczynnik korekcyjny to około 0,65-0,7. Wybór paneli oznacza więc 20-25% wzrost wydatków na ogrzewanie w porównaniu z płytkami ceramicznymi.

Fotorealistyczne wizualizacje komputerowe to nieodłączny element nowoczesnej architektury wnętrz – i architektury w ogóle. W dzisiejszych czasach żaden szanujący się projektant nie może sobie pozwolić na przygotowanie projektu bez ukazującej go w trójwymiarze wizualizacji. Oczekują tego klienci indywidualni, wymagają poważni inwestorzy – bez wizualizacji biuro projektowe nie ma szans na poważne zlecenia.

Co to są wizualizacje?

Wizualizacje komputerowe to fotorealistyczny obraz projektowanego obiektu czy wnętrza. Ma możliwie wiernie przedstawiać jego wygląd, zanim w ogóle projekt zostanie zrealizowany. W obecnych czasach tworzy się wizualizacje wszystkiego – od wizualizacji przedmiotów czy mebli, które mają pojawić się w produkcji, przez wizualizacje wnętrz, aż po wizualizacje budynków i osiedli. Pozwalają na lepsze wyobrażenie sobie ostatecznej realizacji projektu. Wizualizacje są korzystne i dla klienta, i dla projektanta – klient ma pełniejszą wiedzę o wyglądzie zamawianego dzieła, architekt może z większą łatwością przekonać inwestora do swoich projektów.

Przykładowa wizualizacja wnętrza pokoju dziecięcego

Jak powstają fotorealistyczne wizualizacje wnętrz?

Aby stworzyć fotorealistyczne wizualizacje, konieczne jest skorzystanie z pomocy nowoczesnego oprogramowania do ich tworzenia. Na rynku istnieje kilka światowej klasy programów oraz liczne mniej wyrafinowane, ale za to prostsze w użyciu programy do wizualizacji. Niewątpliwie najbardziej znanym i rozpoznawanym programem jest 3d studio MAX, obecnie występujący w wersji dla projektantów pod nazwą 3ds MAX Design. Jesteśmy jednym z nielicznych biur projektowych w Polsce, która posiada pełną legalną wersję tego oprogramowania. Poza 3ds MAX wizualizacje powstają również przy udziale XSI, Cinema4D, a także prostszego Arcona i innych. Nawet jednak używając najnowszego oprogramowania, wykonanie dobrych jakościowo wizualizacji wymaga sporo czasu i dużych umiejętności. Dlatego część biur projektowych zleca ich wykonanie zewnętrznym firmom, specjalizującym się w wizualizacjach wnętrz, i przerzuca koszt ich wykonania na klienta. Inne przygotowują wizualizacje w bardzo niskiej jakości, co niestety nie zapewnia klientowi odpowiedniego wyobrażenia projektowanego wnętrza.

fotorealistyczna wizualizacja sypialni

Czego wizualizacje wnętrz nie zapewniają?

Trzeba pamiętać, że wizualizacje to wyłącznie komputerowo stworzony obraz projektowanego wnętrza. Możliwie wiernie oddaje stan rzeczywisty i daje doskonały obraz tego, jak wnętrze będzie wyglądało po realizacji projektu. Niestety, nie wszystko da się stworzyć ze stuprocentową dokładnością. Dlatego pomiędzy wizualizacją a rzeczywistością mogą występować pewne różnice – dotyczące wyglądu niektórych szczegółów oraz dokładnej lokalizacji poszczególnych sprzętów. Aby zapewnić w stu procentach zgodne odwzorowanie wszystkich detali, zawsze należy oglądać wizualizacje razem z projektem aranżacyjnym lub technicznym, gdzie podane są wszystkie wymiary.

Architektura wnętrz jest modna. Mimo galopującego kryzysu w budownictwie coraz większy odsetek klientów, budujących dom czy kupujących swoje pierwsze M, decyduje się na zatrudnienie architekta wnętrz. To dobra tendencja, zbliżająca polski rynek do europejskich standardów, korzystna zarówno dla inwestora, jak i dla projektantów.

Ponieważ jednak usługa ta jest w naszym kraju stosunkowo młoda i mało znana, nie wszyscy klienci wiedzą, czego oczekiwać po współpracy z architektem wnętrz. To źle, gdyż decyzja o wynajęciu projektanta nie powinna być modna – powinna być przemyślana. Za projekt wnętrz trzeba zapłacić spore pieniądze – warto więc wiedzieć, za co właściwie płacimy.

Jest to tym bardziej istotne, że wraz z modą na architekturą wnętrz coraz więcej bezrobotnych absolwentów różnych kierunków próbuje swoich sił w tym zawodzie. Niestety, dobre chęci nie rekompensują braku doświadczenia i wiedzy. Zatrudniając takiego domorosłego projektanta, możemy niestety zyskać więcej kłopotów niż pomocy z jego strony. Projektowanie wnętrz wymaga wiedzy technicznej i budowlanej oraz sporego doświadczenia. Bez tego można popełnić wiele błędów, za których naprawę trzeba niestety wiele zapłacić.

Jak wygląda współpraca z projektantem wnętrz?

Przebieg wzorcowej współpracy z architektem opiszę na przykładzie, w jaki traktowani są klienci naszego biura. Podobnych standardów można się spodziewać po każdym profesjonalnym biurze projektowym.

Pierwsze spotkanie z klientem jest bezpłatne i niezobowiązujące. Ceniąc czas naszych klientów, zawsze oferujemy możliwość spotkań u klienta, najlepiej, gdy można się spotkać w lokalu, którego wnętrze będziemy projektować (o ile już istnieje). Na takim spotkaniu przedstawiamy przebieg współpracy, pokazujemy nasze wcześniejsze projekty, tłumaczymy, na czym polega nasza pomoc. Wraz z klientem wstępnie określamy zakres prac i dokonujemy wstępnej wyceny prac projektowych. Jeżeli inwestor ma takie życzenie, podpisujemy umowę od razu, ewentualnie zostawiamy jej wzór do wglądu.

Inwentaryzacja – konieczny pierwszy krok w architekturze wnętrz

Po podpisaniu umowy wykonujemy inwentaryzację budynku (jeśli istnieje) bądź zapoznajemy się z jego projektem budowlanym. Warto zwrócić uwagę na bardzo istotną kwestię: projekt budowlany bardzo często nie zgadza się ze stanem rzeczywistym – głównie z powodu niedbalstwa ekip budowlanych. Oznacza to, że projektowanie wyłącznie na podstawie projektu wiąże się z ryzykiem, iż wymiary nie będą się zgadzać. O ile w salonie czy sypialni pomyłki rzędu kilku centymetrów nie mają z reguły znaczenia, to w kuchni czy łazience takie różnice mogą zniszczyć cały projekt. Dlatego zawsze staramy się osobiście wykonać inwentaryzację, a jeśli budynek jeszcze nie istnieje, to wykonujemy inwentaryzację w późniejszym terminie i dostosowujemy projekt.

W internecie dość często pojawiają się oferty niedoświadczonych projektantów o wykonywaniu zleceń przez internet na podstawie projektu budowlanego. To oczywiście możliwe, trzeba jednak zawsze ostrzec inwestora o ewentualnych problemach i poprosić go o sprawdzenie newralgicznych pomiarów. Brak tego typu informacji może prowadzić do dużych problemów w realizacji projektu.

Projekt koncepcyjny

Następnie rozmawiamy z klientem o jego oczekiwaniach względem wnętrza. Pierwszym etapem prac projektowych jest koncepcja – a więc rozmieszczenie ścian działowych, mebli, sprzętu AGD, ceramiki łazienkowej. Przygotowujemy zawsze co najmniej dwie koncepcje, uwzględniając potrzeby klienta. Czasami inwestor nie potrafi sam sprecyzować swoich potrzeb – przydatne są tu pytania pomocnicze, np. ile osób będzie mieszkać w projektowanym wnętrzu, w jakim są wieku, jak często podejmuje się gości i w jakiej liczbie – takie pytania w dużym stopniu ułatwiają przygotowanie optymalnego projektu dostosowanego do indywidualnych potrzeb klienta.

Dwie przygotowane koncepcje są następnie omawiane z klientem; wybiera on jedną z nich bądź dobiera z każdej odpowiadające mu elementy, a my scalamy je w jedną całość. Po zaakceptowaniu projektu koncepcyjnego wiemy już:

• jaka będzie ilość i funkcja pomieszczeń;

• jak zostaną rozmieszczone ściany działowe;

• jaka będzie lokalizacja mebli i innych sprzętów.

Projekt koncepcyjny jest najmniej efektownym – ale chyba najważniejszym etapem pracy projektanta wnętrz. Decyduje o ergonomii i funkcjonalności wnętrza. Dobrze wykonany projekt koncepcyjny zapewnia wygodę i komfort, niezależnie od elementów wykończeniowych, które później dobierzemy w celu wykończenia wnętrza.

Aranżacja wnętrz

Następnym etapem prac jest aranżacja, czyli dobór kolorystyki, materiałów wykończeniowych, oświetlenia, dekoracji, mebli – tego wszystkiego, co tworzy wnętrze. Ten etap wymaga najwięcej czasu i wielu spotkań z inwestorem. Na ogół rozpoczynamy współpracę od przywiezienia sporej ilości gazet wnętrzarskich i albumów, z których część oglądamy z klientem, a większość zostawiamy do przejrzenia i prosimy o zaznaczenie, które aranżacje podobają się najbardziej. To daje nam pewien obraz oczekiwań inwestora co do stylu i kolorystyki, w jakiej powinniśmy urządzić projektowane wnętrze. Jednak samo oglądanie aranżacji w katalogach nie wystarcza – w końcu na wyposażenie wnętrza wydajemy dziesiątki tysięcy złotych. Dlatego zawsze umawiamy się z klientem na wspólne wizyty w sklepach z wyposażeniem wnętrz, aby na żywo obejrzeć proponowane meble i sprzęty. To kolejny problem związany z projektowaniem wnętrz „na odległość” – preferujemy osobisty kontakt z klientem, obserwując jego reakcje na nasze propozycje, łatwiej jest znaleźć wspólny język. Mamy doświadczenie w projektowaniu wnętrz na odległość i wiemy, że jest to możliwe, ale dużo mniej komfortowe i dla klienta, i dla architekta. Czasami nie ma innej możliwości – ale trzeba zdawać sobie sprawę z ograniczeń, jakie narzuca taka forma współpracy.

Przygotowując projekt aranżacyjny, spotykamy się z klientem tyle razy, ile potrzeba. Każda propozycja musi zostać zaakceptowana, jeśli inwestor się na jakąś nie zgadza, zmieniamy ją. Dlatego właśnie czas realizacji tego etapu prac jest trudny do ustalenia – zależy w dużej mierze od tego, jak szybko inwestor zaakceptuje nasze propozycje.

Fotorealistyczne wizualizacje komputerowe

Po wykonaniu projektu aranżacji wnętrza przygotowujemy fotorealistyczne wizualizacje komputerowe projektowanych pomieszczeń. Dzięki zastosowaniu najnowszego oprogramowania wizualizacje możliwie wiernie oddają wygląd wnętrz. Trzeba jednak pamiętać, że nawet najwierniejsze wizualizacje są tylko pewnym przybliżeniem ostatecznego efektu i nie zawsze wiernie oddają wygląd detali. Próbki wizualizacji w wykonaniu naszego biura można obejrzeć na naszych stronach internetowych – adresy dostępne w zakładce O NAS.

Projekt techniczny

Ostatnim etapem prac jest wykonanie projektu technicznego. To nic innego jak dokumentacja budowlana potrzebna ekipie wykończeniowej, tak by nie miała wątpliwości, jak wykonać wnętrze zgodnie z projektem. Ten etap często jest niedopracowany lub w ogóle pomijany przez mniej doświadczonych architektów wnętrz. Tymczasem bez poprawnie wykonanego projektu technicznego realizacja całego projektu wnętrza może być bardzo trudna, jeśli nie niemożliwa. W prawidłowo wykonanej dokumentacji znajdują się zwymiarowane rzuty ścian, rozmieszczenie punktów świetlnych, włączników i gniazdek elektrycznych, rozrysowane sufity podwieszane oraz zabudowa kartonowo-gipsowa, zwymiarowane meble na zamówienie – jeśli występują w projekcie, oraz dodatkowo opis wszystkich niezbędnych elementów wykończeniowych. Wychodzimy z założenia, że gotowy projekt musi być możliwy do zrealizowania w każdym szczególe. Oznacza to, że każdy szczegół musi być opisany. Dlatego każdy mebel, każda lampa, każdy włącznik jest opisany w przygotowywanym przez nas kosztorysie. Podajemy tam nazwę, symbol, cenę, ilość sztuk oraz miejsce, gdzie można zakupić wybrany sprzęt. Wyposażony w taką listę klient może bez problemu sam dokonać koniecznych zakupów – jednak jeśli chce, może powierzyć zakupy nam. Staramy się podawać najkorzystniejsze i sprawdzone miejsca zakupów.

Nadzór autorski

Oddanie projektu technicznego w zasadzie kończy naszą współpracę z klientem. Z naszego doświadczenia wynika jednak, że ekipy wykonawcze projektów nie czytają bądź czytają wybiórczo. Często wymaga to naszych wizyt na budowie i wskazywania budowlańcom odpowiednich informacji zawartych w projekcie. Dlatego polecamy klientom skorzystanie z usługi nadzoru budowlanego. W ten sposób możemy na bieżąco kontrolować postępy prac na budowie i korygować ewentualne błędy. Nadzór autorski jest płatny osobno, w zależności od liczby koniecznych wizyt.

Bez względu na to, czy zdecydujecie się na współpracę z naszym biurem, czy nie – zawsze warto skorzystać z pomocy architekta wnętrz. Daje to wiele korzyści: ergonomicznie i funkcjonalnie zaprojektowane wnętrze, ciągłość stylu wszystkich pomieszczeń, a przede wszystkim uniknięcie błędów i pomyłek, które przytrafiają się często początkującym projektantom, a za które trzeba później słono zapłacić. Trzeba jednak pamiętać, że wybierając swojego projektanta wnętrz trzeba go dokładnie sprawdzić. Najlepiej obejrzeć wcześniej wykonane projekty – architekt powinien bez problemu taką dokumentację udostępnić – oraz porozmawiać o tym, jak będzie wyglądała nasza współpraca i czy oferuje on wszystkie wcześniej wymienione elementy, w szczególności projekt techniczny. Pamiętajmy, że bez odpowiednio przygotowanej dokumentacji realizacja projektu nie będzie możliwa!

Parę słów o nas: jesteśmy biurem projektowym specjalizującym się w projektowaniu i architekturze wnętrz. Ten blog ma być w założeniu źródłem wiedzy dla wszystkich, którzy stają przed problemem budowy domu bądź remontu swojego wnętrza. Systematycznie będą tu pojawiać się artykuły z zakresu aranżacji i wystroju wnętrz. Jeśli macie Państwo jakieś konkretne pytania dotyczące tej tematyki, możecie do nas napisać- spróbujemy znaleźć rozwiązanie i opublikować na łamach tego bloga.

Więcej informacji o naszym biurze można znaleźć na stronie O NAS. Jeżeli reprezentujecie Państwo branżę budowlaną, istnieje możliwość zaprezentowania swojej oferty na naszym blogu – warunki publikacji swojej oferty możecie Państwo znaleźć na tej stronie. Zapraszamy do lektury!

Uwaga: na bieżąco sledzimy sieć www pod kątem plagiatów naszych artykułów. Przypominamy, że zgodne z prawem autorskim obowiązującym w Polsce zabroniona jest publikacja tekstów lub ich fragmentów bez zgody autora!