targi odbywały się w hali SILESIA EXPO w Sosnowcu

Między 27 lutego do 1 marca 2009 roku w Centrum Targowo-Wystawienniczym EXPO SILESIA w Sosnowcu odbyły się Targi Budownictwa SIBEX 2009. Jest to chyba największa tego typu impreza na Śląsku – co nie znaczy, że rzeczywiście jest duża; po prostu choć w regionie rokrocznie organizuje się kilka-kilkanaście podobnych targów, to z reguły są one niezbyt wielkie i w związku z tym niezbyt atrakcyjne.

Mimo to niewątpliwie warto bywać na takich imprezach, zawsze bowiem jest możliwość podpatrzenia nowatorskich rozwiązań, nawiązania ciekawych kontaktów w branży czy obejrzenia najnowszych trendów na rynku. Bowiem architektura wnętrz tym różni się od dekoratorstwa, że wymaga od projektanta wiedzy budowlanej, a nie tylko znajomości rynku i zasad doboru elementów wykończeniowych.

Stoisko firmy Drexpol

Na targach można było zobaczyć stoiska wielu firm, z którymi na co dzień współpracujemy – np. firmę Drexpol oferującą wysokiej jakości deski podłogowe firmy Kahrs. Innych oferentów widzieliśmy po raz pierwszy, co sprzyjało nawiązywaniu kontaktów. Liczną ofertę przedstawiły firmy zajmujące się wdrażaniem stosunkowo nowych technologii na naszym rynku (choć obecnych w świecie już od wielu lat) – można było zatem obejrzeć systemy centralnego odkurzania, panele solarne, a także systemy ogrzewania nadmuchowego (tu ciekawostka: osoba odpowiedzialna za pracę z klientem odważnie przekonywała mnie, iż ten system ogrzewania nie nadaje się do domów jednorodzinnych… Pozwolę sobie nie zgodzić się z tą opinią). Zakres prezentowanej na targach oferty był szeroki, choć prawdę powiedziawszy, dość wyrywkowy – jeden producent oświetlenia (w dodatku wyłącznie kryształowych żyrandoli), dwa lub trzy stoiska z drzwiami wewnętrznymi, raczej dla klientów bardziej zamożnych, bardzo mała oferta mebli. Niewątpliwie większość liczących się na rynku producentów niestety nie uznała targów za warte uwagi. W efekcie inwestor – a więc docelowy klient – mógł poczuć się lekko zawiedziony. Owszem, stoisk było sporo, ponad 150, niestety wiele zupełnie nieciekawych – kto w końcu przychodzi na targi budownictwa, by podziwiać najnowsze trendy w projektowaniu garnków i naczyń kuchennych?…

Oferta kryształowych żyrandoli

Mimo wszystko gorąco zachęcam do uczestnictwa w takich imprezach wszystkich zainteresowanych ogólnie rozumianą tematyką budownictwa i aranżacji wnętrz. Duża liczba odwiedzających niewątpliwie przełoży się na wzrost prestiżu targów, co daje nadzieję, iż w przyszłości prezentowana oferta będzie coraz ciekawsza.

Kolejny oryginalny system centralnego ogrzewania, jaki chciałbym omówić, to stosunkowo nowy na naszym rynku pomysł integracji ogrzewania podłogowego z fundamentem. System został zaprojektowany przez firmę Legalett i nadaje się zarówno do domów mieszkalnych,jak i hal przemysłowych. W płycie fundamentowej zatapia się blaszane kanały o dużej średnicy. Kanały te tworzą pętle, które podpięte są do znajdującego się w budynku agregatu. Środkiem grzewczym jest ciepłe powietrze, którego cyrkulacja w zatopionych w fundamencie rurach jest wymuszona przez wentylator. Ciepłe powietrze ogrzewa płytę fundamentową, która z kolei oddaje ciepło do budynku.

Można zatem powiedzieć, że mamy do czynienia z ogrzewaniem powietrzem, w przeciwieństwie jednak do wcześniej omawianego systemu nadmuchowego ciepłe powietrze przekazuje ciepło płycie fundamentowej, a nie bezpośrednio pomieszczeniom. Dzięki temu znacznie zwiększa się bezwładność systemu – jest ona znacznie większa niż w przypadku tradycyjnych grzejników. Ma to swoje złe strony – trudno ograniczać zużycie energii np. w trakcie pracy, gdy nie ma nas w domu – ale ma też swoje zalety. Dzięki bezwładności można ustawić agregat na pracę w nocy, a w strefie nocnej koszt prądu jest dwukrotnie niższy. Zagrzana w nocy płyta fundamentowa w ciągu dnia oddaje ciepło do budynku. W ten sposób koszt takiego ogrzewania może być niski, porównywalny z ogrzewaniem gazowym – a unikamy prowadzenia instalacji c.o. wewnątrz budynku oraz nie ma konieczności montowania grzejników w pomieszczeniach.

płytowy fundament grzewczy

Ponieważ ten rodzaj ogrzewania nie jest w Polsce rozpowszechniony, trudno o opinie użytkowników. Niełatwo również znaleźć odpowiednich fachowców, którzy zaprojektują i wykonają instalację. Nadaje się ona głównie do domów parterowych.

Podsumowanie:

• Niewątpliwie jest to najmniej awaryjny system ogrzewania podłogowego bo nie ma się w nim co zepsuć; jedyny element ulegający ewentualnemu uszkodzeniu to sam agregat grzewczy, do którego mamy łatwy dostęp.
• System jest stosunkowo ekonomiczny, gdyż dzięki swojej bezwładności pozwala grzać korzystając z tańszej taryfy nocnej. Z drugiej strony, nie mam możliwości szybkich zmian temperatur.
• Zdrowy dla alergików, gdyż nie powoduje niekorzystnego ruchu powietrza.

Dziś opiszemy kolejny rzadko stosowany wariant ogrzewania domu. Ogrzewanie powietrzne nadmuchowe nie jest stosowane często; niemniej jednak są sytuacje, kiedy taki sposób ogrzewania może się sprawdzić.

Nośnikiem ciepła w instalacji nadmuchowej jest ciepłe powietrze, rozprowadzane specjalnymi kanałami, które wykonane są ze specjalnych płyt z włókien szklanych bądź z pianki poliuretanowej. Centrum systemu stanowi piec nadmuchowy, w jego okolicy znajdują się również filtry, pozwalające na oczyszczenie krążącego powietrza, a czasem także jonizator, nawilżacz i chłodnica, dająca możliwość chłodzenia powietrza latem. Piec nadmuchowy może być gazowy, olejowy lub na prąd. Instalacja może także współpracować z pompą ciepła. Zakończeniem instalacji zamiast tradycyjnych grzejników są kratki wentylacyjne lub umieszczone w suficie anemostaty, przez które ciepłe powietrze dostaje się do pomieszczeń. Ponieważ nadmuch powietrza nie może być skierowany bezpośrednio na głowę, kratki wentylacyjne montuje się albo przy podłodze, albo przy suficie. To pierwsze rozwiązanie powoduje niestety niekorzystny ruch powietrza z unoszeniem zalegającego na podłodze kurzu. W drugim przypadku z kolei wydajność instalacji jest mniejsza, a ciepło akumuluje się w górnych partiach pomieszczeń, podczas gdy przy podłodze temperatura jest dużo niższa.

Kiedy zatem warto rozważyć montaż instalacji nadmuchowego ogrzewania powietrznego? Może być stosowana w domu budowanym we właściwie dowolnej technologii. Jest ona niewątpliwie ciekawą alternatywą w przypadku domów letniskowych, gdzie zimą przez dłuższe okresy instalacja centralnego ogrzewania nie funkcjonuje. W przypadku tradycyjnej instalacji, gdzie środkiem grzewczym jest woda, istnieje ryzyko jej zamarznięcia i uszkodzenia instalacji. Ogrzewanie powietrzne może być zimą bez obaw wyłączane na dowolnie długi czasu. Dodatkowo, ma bardzo małą bezwładność cieplną, co umożliwia szybkie zagrzanie pomieszczeń, oraz stosunkowo łatwą i dokładną regulację temperatury. Ten typ ogrzewania można również połączyć z systemem wentylacji mechanicznej, co minimalizuje koszt wykonania tej ostatniej i jednocześnie zwiększa energooszczędność ogrzewania powietrznego, jeśli zastosujemy wentylację nawiewno-wywiewną z rekuperatorem – właściwie przy tym systemie grzewczym rekuperator to konieczność. Ostatnim przypadkiem, kiedy omawiana instalacja grzewcza może okazać się warta zastosowania, są domy szkieletowe. Mają one na ogół niską akumulacyjność ciepła i ogrzewanie powietrza w ich przypadku może być skutecznym sposobem zapewnienia mieszkańcom komfortu cieplnego.

Ogrzewanie nadmuchowe jest często stosowanym sposobem ogrzewania w USA czy Kanadzie, gdzie dominują domy szkieletowe. Postępujący rozwój techniczny wyeliminował sporo wad prezentowanego rozwiązania – między innymi uciążliwy hałas, który generowały pracujące wentylatory. Nadal jednak konieczne jest rozprowadanie instalacji przewodów o dużej średnicy, co jednak nie stanowi az tak dużego problemu na etapie projektowania budynku. Dzięki możliwości zastosowania filtrów, jonizatora i nawilżacza system ten daje możliwość uzyskania bardzo dobrej jakości powietrza. Agregat chłodniczy pozwala stosować instalację w charakterze klimatyzacji.

Koszt instalacji jest porównywalny do tradycyjnego systemu centralnego ogrzewania.

Powracamy do naszego cyklu artykułów style we wnętrzu. Dziś parę słów na temat glamour, stylu ostatnio bardzo modnego, choć mało kto tak naprawdę jest w stanie zdefiniować, co to słowo oznacza.

Glamour to z angielskiego świetność, blask, atrakcyjność. Ta definicja w skrócie podaje najważniejsze cechy omawianego stylu. Glamour jako styl projektowania wnętrz powstał na początku Xxw i miał stanowić opozycję do panującego ówcześnie minimalizmu. Zamiast zatem oszczędności formy we wnętrzach w stylu glamour dominują ozdoby, dekoracje, efekty wizualne. Zamiast funkcjonalności – nacisk na przepych i dekoracyjność. Glamour ma kojarzyć się z luksusem, choć niekoniecznie wymaga ogromnych nakładów finansowych – sztuka iluzji często zastępuje drogie materiały dobnie wyglądającymi podróbkami.

Meble i oświetlenie. Właściwie nie ma ograniczeń co do formy i kształtu sof, foteli, stołów i krzeseł. Mogą być bardzo wyszukane, mogą być proste – ale wtedy koniecznie obite zwracającą uwagę, błyszczącą materią. Mogą nawiązywać do mebli z poprzednich epok, ale mogą być podobne do minimalistycznych, prostych brył. Źródła światła nie są ukryte jak w minimalizmie, przeciwnie, stanowią ozdobę sama w sobie – nad stołami wiszą więc ozdobne kryształowe żyrandole, bądź imitacje żyrandoli świecznikowych, często także obwieszonych kryształkami

Materiały. Wszystko, co kojarzy się z luksusem, choć niekoniecznie w oryginalnej wersji. Glamour to błysk, więc na miejscu są materiały połyskliwe, odbijające jak najwięcej światła. Na obiciach, tapetach i zasłonach pojawiają się wzory kwiatowe i liści akantu, często wyszywane złotą czy srebrną nicią. Obecne są także imitujące marmur stiuki, brokaty, tkaniny imitujące jedwab oraz imitacje kryształów.

Kolory – złoto, srebro, kolor miedzi i wszystkie inne które możliwie mocno błyszczą; poza tym na miejscu są rozmaite kontrastowe zestawienia kolorystyczne.

W dzisiaj projektowanych wnętrzach styl glamour często przeplata się z minimalizmem – dwie opozycje, które tworzą nader udane połączenie. Nierzadko zdarza się, że do minimalistycznego wnętrza trafia pojedynczy akcent dekoracyjny rodem z glamour, który nadaje wnętrzu zupełnie nowego, świeżego charakteru.

akcent glamour w nowoczesnym wnętrzu - fot. Padadyż

Niniejszy artykuł rozpoczyna cykl krótkich artykułów przybliżających mechanizm działania mniej znanych, ale mimo to ciekawych sposobów ogrzewania domu. Oprócz tradycyjnej instalacji c.o. zakończonej grzejnikami lub ogrzewaniem podłogowym, są jeszcze inne sposoby dostarczania ciepła do pomieszczeń – rzadko wybierane przez Polaków, ale mimo to warte rozważenia. W pierwszym artykule cyklu opiszemy ogrzewanie ścienne.

Ogrzewanie podłogowe ma wiele zalet – jest przyjazne dla alergików, oszczędne – gdyż komfort cieplny dla użytkowników występuje przy niższej temperaturze w pomieszczeniu niż w tradycyjnej instalacji z grzejnikami – oraz dobrze dostosowane do współpracy z nowoczesnymi gazowymi kotłami kondensacyjnymi, które często wybierane są jako serce systemu c.o. z racji oszczędności i wygody obsługi. Niestety ogrzewanie podłogowe ma też sporą wadę – małą wydajność. Ponieważ pracuje w instalacji niskotemperaturowej – temperatura podłogi w pomieszczeniach mieszkalnych, poza łazienką i okolicami okien nie może przekroczyć 28st C – a dodatkowo nie należy jej kłaść pod dużymi meblami, szafami, łóżkami, zdarza się, że sama podłogówka nie wystarcza do dostatecznego ogrzania pomieszczeń.

Rozwiązaniem może być ogrzewanie ścienne. Jego mechanizm działania i budowa jest podobna do ogrzewania podłogowego, lecz – zgodnie z nazwą – rury grzewcze układa się na ścianach i pokrywa warstwą tynku lub płytami Ma większość zalet ogrzewania podłogowego i może pomóc tam, gdzie ogrzewanie podłogowe nie byłoby wystarczające. Należy pamiętać, że instalację ogrzewania ściennego trzeba pokryć tynkiem o dobrym przewodnictwie cieplnym, a farby użyte do malowania ściany muszą być odporne na temperaturę, inaczej będą się łuszczyć i odpadać. Aby ogrzewanie ścienne było wydajne i oszczędne, należy bardzo dobrze zaizolować ściany, na których jest położone (podobnie jak trzeba izolować podłogę w ogrzewaniu podłogowym) – inaczej ciepło będzie uciekać na zewnątrz domu. Ogrzewanie ścienne bardzo dobrze funkcjonuje w zestawie z pompami ciepła lub kotłami kondensacyjnymi, których wydajność jest największa przy niskiej temperaturze wody grzewczej (powinna się ona mieścić w przedziale 30-50st C)

Po ułożeniu instalacji, a przed położeniem tynków, dobrze jest sporządzić dokumentację fotograficzną i dokładnie ustalić przebieg rur grzewczych – umożliwi to w przyszłości ewentualne wykonywanie otworów w ścianie bez ryzyka uszkodzenia instalacji.

Ściany, na której znajduje się instalacja ogrzewania ściennego, nie wolno zastawiać meblami ani innymi przedmiotami, które utrudniałyby przekazywanie ciepła do pomieszczenia.

Istnieje również możliwość wykonania instalacji, w której nośnikiem ciepła nie jest woda, lecz ciepłe powietrze – wymaga to jednak znacznego pogrubienia ściany ze względu na duże przekroje rur w takiej instalacji.

Każdy dom musi posiadać instalację wentylacyjną. Jej podstawową funkcją jest dostarczanie świeżego powietrza do wnętrza budynku i usuwanie przykrych zapachów, dwutlenku węgla i zanieczyszczeń. Przez lata jedyną znaną metodą wentylowania pomieszczeń była tzw. wentylacja grawitacyjna. Jej zasada jest bardzo prosta. Ruch powietrza odbywa się dzięki różnicy temperatur pomiędzy pomieszczeniem a środowiskiem. Świeże powietrze dostawało się do pokoi przez nieszczelności w otworach okiennych lub specjalne nawiewniki, natomiast powietrze z pomieszczeń wydostawało się na zewnątrz poprzez kratki wentylacyjne połączone z pionowym przewodem kominowym.

Wentylacja grawitacyjna ma swoje niewątpliwe zalety. Przede wszystkim jest tania – w porównaniu do kwoty, jaką trzeba wydać na wentylację mechaniczną. Jest bezawaryjna, bo też nie ma żadnych urządzeń, które mogłyby ulec uszkodzeniu. Nie generuje również uciążliwego hałasu. Niestety, wentylacja grawitacyjna ma również zasadnicze wady. Po pierwsze, nie daje większej możliwości regulacji skuteczności działania (regulacja ogranicza się do otwarcia bądź zamknięcia okna). Po drugie, jej działanie jest uzależnione od warunków atmosferycznych – różnicy temperatur między pomieszczeniem a środowiskiem, ciśnienia atmosferycznego oraz wiatrów. Za względu na mechanizm działania skutecznie usuwa ciepłe powietrze zimą, natomiast latem wymaga szerokiego otwierania okien. Po trzecie w końcu, generuje duże straty ciepła. W eksploatacji budowanych dzisiaj domów koszty ogrzewania odgrywają ogromną rolę i stanowią największe źródło wydatków. Nic zatem dziwnego, że powstające budynki są coraz bardziej energooszczędne – otwory okienne i drzwiowe są coraz lepiej izolowane, a ściany cechują się coraz mniejszym przewodnictwem cieplnym. Pozwala to na zmniejszenie wydatków na energię cieplną, ale jednocześnie znacząco utrudnia działanie wentylacji grawitacyjnej. Prowadzi to do typowych objawów złej wentylacji pomieszczeń:

• gromadzenie się przykrych zapachów i brak dopływu świeżego powietrza;
• zwiększone stężenie roztoczy i alergenów w powietrzu;
• wykraplanie się pary wodnej na szybach;
• wilgoć i pleśń pojawiająca się na ścianach.

Rozwiązaniem problemu może być regularne wietrzenie pomieszczeń – ale to w sezonie grzewczym oznacza znaczne straty ciepła i tym samym koszty.

Wentylacja mechaniczna

przewody wentylacji mechanicznej

Aby uniknąć problemów związanych z wentylacją grawitacyjną w nowo budowanych domach coraz częściej instaluje się wentylację mechaniczną. Decyzję o jej instalacji najlepiej podjąć na etapie budowy domu, gdyż wykonanie jej w istniejącym budynku wiąże się z dużym remontem, kuciem ścian i dodatkowymi kosztami. Rozróżniamy trzy rodzaje wentylacji mechanicznej, w zależności od sposobu dostarczania i usuwania powietrza:

Wentylacja nawiewna – powietrze wtłaczane jest do pomieszczeń za pomocą specjalnych wentylatorów, natomiast usuwane poprzez naturalne nieszczelności lub specjalnie wykonane otwory.

Wentylacja wywiewna – powietrze jest zasysane i wypychane na zewnątrz przez wentylatory wyciągowe (na tej zasadzie działa np. wentylacja pomieszczeń kuchennych z zastosowaniem okapu)

Wentylacja nawiewno-wywiewna – tutaj wentylatory zarówno dostarczają,jak i usuwają powietrze z pomieszczeń. Jest to system najdroższy, ale też najbardziej skuteczny i zdecydowanie najbardziej polecany.

Zastosowanie wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej zapewnia dostarczenie wystarczającej ilości świeżego powietrza, ale niestety zwiększa straty ciepła. Dlatego aby odzyskać ciepło z ogrzanego powietrza usuwanego z pomieszczeń, należy zastosować rekuperator.

rekuperator

Lokalizacja rekuperatora

Rekuperator stanowi centralny punt systemu wentylacji. Dzięki temu urządzeniu odzyskujemy ciepło z usuniętego z pomieszczeń powietrza – sprawność rekuperatorów sięga mniej więcej 80-90%. Projektując instalację wentylacyjną, należy przewidzieć dla niego miejsce. Musimy pamiętać, że rekuperator wymaga okresowej obsługi – np. wymiany filtrów – więc trzeba zapewnić do niego swobodny dostęp. O ile samo urządzenie nie jest duże, to warto wiedzieć, że odchodzą od niego cztery duże przewody wentylacyjne:

• czerpnia – doprowadzająca świeże powietrze z zewnątrz;
• wyrzutnia – wyprowadzająca powietrze zużyte na zewnątrz budynku;
• kanał nawiewu – doprowadza świeże i ogrzane powietrze do salonu, sypialni i innych pokoi;
• kanał wywiewu – odprowadza zużyte powietrze z kuchni, łazienek i garderoby

Warto dodać, że kanały wentylacyjne po opuszczeniu rekuperatora powinny biec na długości około metra bez zagięć i kolanek – w efekcie na jego umiejscowienie potrzeba całkiem sporo miejsca.

Gdzie zatem znaleźć dla niego miejsce? Może to być poddasze – jeśli jednak jest nieużytkowe, musi zostać zaizolowane, gdyż rekuperator do prawidłowej pracy wymaga temperatury powyżej 0st.; można również szukać miejsca w garażu, piwnicy lub pomieszczeniu gospodarczym.

Przebieg instalacji wentylacyjnej

Powietrze z rekuperatora dostaje się do pomieszczeń poprzez rury, których średnica wynosi od 100 do 300mm. Najlepiej, gdy są wykonane ze stali, instalacje aluminiowe mają mniejsza trwałość. Rury prowadzi się wzdłuż ścian lub stropów, można zalać je wylewką; jeśli muszą być prowadzone pod sufitem, ukrywa się je często w suficie podwieszanym. Rury zakończone są najczęściej anemostatami, czyli tzw. grzybkami, które umieszcza się w suficie. Przez anemostaty powietrze jet dostarczane do pomieszczeń lub stamtąd odbierane.

anemostat

Zalety i wady wentylacji mechanicznej

Zalety wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła:

• dużo lepsza wymiana powietrza, zapewnienie komfortu osobom przebywającym we wnętrzu;
• korzystna dla alergików;
• możliwość regulacji wydajności;
• niezależność od warunków atmosferycznych;
• możliwość filtrowania dostarczanego powietrza;
• oszczędność w stosunku do wentylacji grawitacyjnej -przy założeniu podobnej wymiany powietrznej;
• nie wymagają obecności kominów – na etapie budowy zmniejsza to różnicę w kosztach w stosunku do instalacji grawitacyjnej.

Jakie natomiast wady ma prezentowane rozwiązanie?

• wysoki koszt instalacji, sięgający około 20-30 tysięcy złotych dla przeciętnego domku jednorodzinnego;
• koszt eksploatacji – zużycie prądu przez rekuperator oraz wymiana filtrów – od kilkuset złotych do ponad tysiąca rocznie;
• konieczność wykonania instalacji i znalezienia miejsca na przewody wentylacyjne i rekuperator;
• jak każde urządzenie, tak i rekuperator może ulec awarii;
• wentylacja nie funkcjonuje bez prądu elektrycznego.

Odkurzacz centralny – co to jest?

Mimo wieloletniej obecności na rynku, w polskich domach odkurzacz centralny wciąż jest technologiczną nowinką. Większość naszych rodaków nigdy nie spotkało się z systemem centralnego odkurzania i z tego powodu pokutują rozmaite błędne opinie na jego temat. W niniejszym artykule spróbuję przybliżyć zasadę funkcjonowania odkurzacza centralnego oraz wyjaśnić, dlaczego warto w taki system zainwestować.

System centralnego odkurzania składa się ze stacjonarnego agregatu, jednostki ssącej wytwarzającej podciśnienie, instalacji wykonanej z rur PCV, rozprowadzonej w ścianach lub podłogach, która zakończona jest gniazdami ssącymi. Do gniazd wpina się węże zaopatrzone w końcówki do odkurzania – takie jak w tradycyjnych odkurzaczach.

agregat stacjonarny wraz z akcesoriami do odkurzania

Korzyści wynikające z posiadania centralnego odkurzacza.

• Centralnego odkurzacza nie trzeba włączać – jest gotowy do pracy natychmiast po podłączeniu węża do gniazda ssącego.
• Eliminacja hałasu. Sam agregat pracuje dość głośno – porównywalnie z tradycyjnym odkurzaczem – ale ponieważ znajduje się on w innym pomieszczeniu (np. piwnicy lub kotłowni), nie stanowi to dla nas problemu.
• Eliminacja roztoczy i innych alergenów – jedna z najkorzystniejszych cech instalacji centralnego odkurzania. Powietrze zassane przez wąż nie dostaje się ponownie do pomieszczenia, jak w przypadku tradycyjnych odkurzaczy, ale jest usuwane na zewnątrz budynku. Dzięki temu eliminacja roztoczy i alergenów jest skuteczniejsza nawet niż w przypadku odkurzaczy wodnych.
• Wygoda użytkowania. Już nie musimy ciągnąć za sobą całego odkurzacza – wystarczy sam wąż, który jest lekki i łatwy do przenoszenia.

Kiedy należy montować instalację?

Instalację centralnego odkurzacza najlepiej wykonać na etapie budowy domu, przed położeniem tynków. Umożliwia to łatwe i wygodne rozmieszczenie rur i gniazd ssących. Oczywiście można montować instalację w gotowym domu, wiąże się to jednak z koniecznością kucia tynków i sporego remontu.

Ile kosztuje system centralnego odkurzania?

Wbrew pozorom, niewiele. Same rury PCV są stosunkowo tanie, liczba gniazd ssących powinna być stosunkowo mała – jedno do dwóch na kondygnację. Koszt instalacji nie przekracza z reguły 2000zł, natomiast sama jednostka centralna to wydatek 2-3 tysięcy

Najważniejsze jest prawidłowe wykonanie instalacji.

W prawidłowo zaprojektowanej i wykonanej instalacji centralnego odkurzacza nie zalega kurz i brud, nie namnażają się bakterie i nie powstają przykre zapachy. Podciśnienie w instalacji jest tak duże, że wszystkie drobiny trafiają do worka na kurz. Problem może się pojawić, gdy rury są ze sobą źle połączone, kolanka mają za małą średnicę lub instalacja prowadzona jest w poziomie na długich odcinkach. Najlepiej, by przebieg rur zaplanował specjalista.

Pamiętajmy również o mądrym rozplanowaniu lokalizacji gniazd ssawnych. Nie powinny znajdować się w miejscach trudno dostępnych, za meblami, w miejscach, gdzie wąż byłby narażony na uszkodzenie. Musimy też wybrać miejsce, z którego będziemy mogli dotrzeć do każdego zakątka naszego domu, biorąc pod uwagę długość węża ssącego – standardowo mają one długość 7-9 metrów, bywają jednak dłuższe. Najczęstszą lokalizacją gniazd są korytarze i klatki schodowe, ze względu na ich umiejscowienie – z reguły znajdują się w centrum danej kondygnacji.

Projektując instalację odkurzacza centralnego, należy pamiętać, że wyrzutnia powietrza (otwór,przez który powietrze wyrzucane jest na zewnątrz budynku) powinna znajdować się 20-40cm nad powierzchnia terenu – inaczej będzie generować zwiększony hałas. Dobrze również wiedzieć, że przewód łączący wyrzutnię powietrza z agregatem nie powinien być dłuższy niż 6m.

W kolejnej części cyklu artykułów style we wnętrzu chciałbym omówić styl rustykalny, kolejny z opisywanych, który składa się na szeroką grupę ujmowaną w ramach stylu klasycznego. Podobnie jak wcześniej opisywany styl angielski, styl rustykalny posiada pewne cechy wspólne z klasycznym, a jednocześnie charakteryzują go pewne odrębne cechy, nadające mu własny, oryginalny klimat.

Styl rustykalny kojarzy się ze “wsią spokojną, wsią wesołą” z wiersza poety. Wnętrza w tym stylu przypominają wiejskie chałupy, króluje romantyzm, natura; nie ma tu miejsca na luksus i elegancję, można za to znaleźć swojskość, przytulność i spokój, azyl od otaczającego nas, pędzącego przed siebie nowoczesnego świata.

Materiały. Jak każdy element grupy składającej się na styl klasyczny, styl rustykalny charakteryzuje się miłością do materiałów naturalnych. Dominuje oczywiście drewno, jest ono jednak często nieobrobione, nie jest lakierowane, a najczęściej surowe, wykończone bejcą lub olejowane. Jak nigdzie indziej, do wnętrz rustykalnych pasuje wiklina – kosze, tace na chleb, ozdoby, a nawet meble z wikliny znajdują tu swoje miejsce. Inne materiały to len i bawełna. Podłogi są albo drewniane, albo wyłożone płytkami imitującymi kamień. Ściany mogą być malowane, bądź też drewniane; czasem pojawia się również surowa cegła.

Zdjęcie: Grzegorz Rogiński, Rogiński Warsztat Artystyczny s.c.

Meble. Oczywiście głównie drewniane. Nowe meble w tym stylu często sa sztucznie postarzane, na potrzeby stylu rustykalnego często również kupuje się meble na targu staroci. Mają one niepowtarzalny klimat, a nie trzeba ich zbytnio odnawiać, bo do takich wnętrz najbardziej pasują meble, które nadgryzł już ząb czasu. Meble są dość ciężkie, charakterystycznie frezowane. Szafki kuchenne są drewniane, nierzadko jednak korpusy szafek zastępowane są przez kuchnię wymurowaną z cegieł bądź zbitą z płyt MDF i obłożoną płytkami ceramicznymi; w tak zbudowanej kuchni tylko fronty szafek wykonane są z drewna.. Swojskiego klimatu dodają piece kaflowe, oraz porozwieszane wszędzie sprzęty kuchenne – patelnie, garnki, chochle i sztućce, które same w sobie stanowią dekorację kuchni.

Dodatki. W dużej mierze wpływają na przytulność wnętrza i dodają swojskiego klimatu. Ozdoby często są wykonane z wikliny, na ścianach i w wazonach pojawiają się suszone kwiaty, na podłodze – grubo tkane chodniki, a na sofach narzuty z naturalnych materiałów. Na ścianach mogą pojawić się obrazki z motywami roślinnymi.

Współczesna technologia w rustykalnym stylu - doskonałe połączenie tradycji i techniki

Kolorystyka. Naturalne barwy drewna przeplatają się z jasnymi, niezbyt jaskrawymi ścianami. Wnętrza rustykalne często wydają się ciemne z powodu dominacji naturalnego drewna, wydają się przytulne, mniejsze niż w rzeczywistości. Kolorystyka ścian, to przede wszystkim biel, szarość, odcienie żółci, bądź też kolor drewna lub cegły – w przypadku odsłonięcia tych materiałów.

W poprzednim artykule dotyczącym stylu klasycznego pisałem, że jest on stylem bardzo pojemnym, zawierającym w sobie wiele innych stylów, które wywodzą się ze stylu klasycznego, lecz posiadają własne, unikalne cechy charakterystyczne. Jednym z nich jest styl angielski – jak sama nazwa wskazuje rozpowszechniony na Wyspach Brytyjskich, a w Polsce widywany rzadko. A szkoda, bo jest to styl komfortowy, elegancki i przytulny zarazem, w sam raz dla kogoś, kto chce zachować elegancję i ponadczasowość swojego wnętrza, a jednocześnie przeraża go ciężkość stylu klasycznego.

Wnętrza w stylu angielskim, podobnie jak wnętrza klasyczne, tworzone są z materiałów naturalnych. Meble są głównie drewniane, o dość solidnych ramach. Często jednak są polakierowane na biało, co dodaje im lekkości i rozjaśnia wnętrze. Bryły mebli są przeważnie prostokątne, mogą zwierać ozdobne gzymsy czy żłobienia. Styl angielski lubi meble – jest ich tu dużo, obok tych koniecznych występują często mniej potrzebne szafki i stoliki, często po to tylko, by zaprezentować bibeloty, których zawsze jest sporo. Wręcz konieczna jest ekspozycja porcelanowej zastawy stołowej i ozdobnych, małych stolikowych zegarków.

Jeśli o meblach mowa, nie można nie wspomnieć o sofie chesterfield – meblu typowym dla klubowego stylu angielskiego. To designerskie cacko powstało zostało zaprojektowane przez angielskiego hrabiego o takim właśnie nazwisku i jest produkowane do dziś przez wiele firm w niezmienionej formie. Sofa jest niska, obita pikowaną skórą i wspaniale pasuje do klubów, jak i gabinetów. Ze względu na oryginalny design bywa stosowana nawet we wnętrzach minimalistycznych.

Obok drewna, które jest głównym budulcem mebli, a także często pokrywa podłogi, ważnym materiałem są wszelkiego rodzaju tkaniny – najlepiej wzorzyste, z wzorem kwiatowym lub drobnym wzorem geometrycznym.

Charakterystycznym elementem stylu angielskiego są specyficznie dekorowane ściany. U ich podnóża znajduje się często duża listwa przypodłogowa, czasami ozdobna. Dolną część ściany  może być pomalowana lamperią, ozdobiona panelami bądź boazerią. Część górna ściany, często oddzielona od dolnej dekoracyjną listwą, jest pomalowana na pastelowe kolory bądź obłożona tapetą, która w stylu angielskim pełni ważną rolę. Przy suficie często znów pojawia się ozdobna listwa dekoracyjna bądź gzyms. Tapety dekorowane są często motywami roślinnymi bądź innymi wzorami.

Kolorystyka wnętrz w stylu angielskim może być różna, ale w ostatnio powstających wnętrzach dominują jasne kolory pastelowe, zwłaszcza w sypialniach i łazienkach; meble kuchenne często są białe. Dzięki stosowaniu jasnych kolorów wnętrza wydają się większe i bardziej otwarte dla gości. Podsumowując, wypunktujmy najważniejsze cechy stylu angielskiego:

• dominują naturalne materiały, drewniane meble i podłogi, materiałowe zasłony i dywany;
• meble często są lakierowane na kolor biały – zwłaszcza w kuchni;
• wzory roślinne, kwiatowe i drobne wzory geometryczne na tkaninach, obiciach i tapetach;
• podział ściany na część dolną - boazeria, panele – i górną (tapeta, farba)
• kolory jasne, pastelowe;
• liczne bibeloty – porcelanowe, mosiężne, kryształowe;

W czwartym już artykule o stylach we wnętrzu chciałbym zwrócić uwagę na styl, który jest chyba najbardziej znienawidzony przez projektantów i najczęściej wybierany przez inwestorów. Mowa o stylu klasycznym i wszystkich jego odmianach, stylu, który króluje w większości polskich domów, przez co architektom wnętrz dawno zdążył się znudzić. Chociaż nie wszystkim – bo jedną z największych zalet stylu klasycznego jest właśnie to, że jest ponadczasowy, nie podlega nagłym zmianom mody i dzięki temu nudzi się rzadko.

Meble do gabinetu firmy Klose

Styl klasyczny swoim wzornictwem odwołuje się do epok minionych – baroku, rokoko, ale także retro. Jest to najszerszy styl w architekturze wnętrz, obejmujący kilka innych, które się z niego wykształciły i które ja wolę opisywać jako odrębne style: styl angielski, styl kolonialny, styl rustykalny, popularny w Polsce styl dworkowy i inne. Wszystkie wymienione style mają swoje cechy szczególne, które opiszę w następnych artykułach – oraz część cech wspólnych, charakterystycznych dla stylu klasycznego.

Materiały. Dla stylu klasycznego charakterystyczne jest użycie materiałów pochodzenia naturalnego – drewno, skóra, wiklina. Nigdzie też marmur nie pasuje tak dobrze, jak do wnętrz klasycznych. Uzupełnieniem są grube tkaniny, często wzorzyste, podłogę mogą zdobić wełniane dywany, w dodatkach może pojawiać się mosiądz i porcelana.

Barwy. Kolorystyka wnętrz klasycznych jest na ogół spokojna i stonowana, choć kolory mogą być zarówno jasne, jak i ciemne – wszystko zależy od klimatu, jaki chcemy osiągnąć. Najczęściej stosowane barwy to beże i brązy, ale pojawia się również biel i szarość, oraz kolory pastelowe. Uzupełnieniem są detale w kolorze srebra lub złota, nadające wnętrzu bardziej luksusowy wygląd.

Meble. Ich wygląd bywa różny, ale praktycznie zawsze wykonane są z drewna. Mają grube ramy i w porównaniu do mebli minimalistycznych wydają się dość ciężkie, masywne. Klasyczne wnętrze nie może obejść się bez przeszklonych biblioteczek i witryn. Krzesła obite są ozdobną tkaniną, często w kolorze złotym, meble posiadają ozdobne żłobienia i gzymsy. Sofy bywają duże, głębokie, obite albo eleganckim materiałem, albo skórą – w tym ostatnim wypadku często pikowaną. W gabinetach królują ogromne biurka i równie potężne, skórzane, pikowane fotele. Sypialnia to przede wszystkim ogromne łoże, czasem z baldachimem. Dobrze dobrane meble do wnętrza klasycznego powinny łączyć ze sobą luksus i elegancję.

Dodatki i bibeloty. Nie może ich być za dużo, jednak w każdym klasycznym wnętrzu powinno znaleźć się na nie miejsce. Pojawiają się mosiężne lampy z materiałowymi kloszami, kryształowe żyrandole, kinkiety na ścianach bywają złocone. Bibeloty rozmieszczone na meblach moga być mosiężne bądź porcelanowe. Na suficie można często zobaczyć ozdobne gzymsy – obecnie nie wykonuje się ich raczej z gipsu, a prostych w montażu specjalnie przygotowanych styropianowych kształtek. Na ścianach dobrze jest umieścić lustro w ozdobnej ramie, drewnianej lub złoconej, oraz obrazy malowane na płótnie, również w drewnianych ramach.

jadalnia Grand firmy Klose

Styl klasyczny jest tak rozległy, że nic dziwnego, iż ma wielu zwolenników. Dodatkowo, zależnie od inwencji inwestora, można go łączyć z innymi, tworząc własny, niepowtarzalny wystrój wnętrza. Częstym manewrem jest łączenie stylu klasycznego z minimalizmem, dzięki czemu możemy uzyskać połączenie elegancji i przytulności z lekkością i nowoczesnością.